De natuur als leermeester, als heelmeester
Als je het woord wat voor ‘Planten’ gebruikt wordt, in sommige Indianenstammen vertaald, dan krijg je letterlijk ‘zij die voor ons zorgen’.
Want deze mensen weten, de natuur heeft alles in huis. Zowel aan voeding als geneeskracht. Zoals zij zorgt voor vogels, vissen, rovers en fytofagen, zo zorgt zij voor ons. En dát zal nooit anders zijn.
Het is alleen niet gewenst, want het levert niks op. Bovendien is het wenselijk dat wij ver verwijderd raken van moeder Aarde, opdat we niet krachtig zullen blijven staan voor wie we in essentie zijn maar makkelijk losgeraken, overgeleverd aan angst. Wie bang is, is namelijk stuurbaar. Als kuddedieren aangestuurd door een hond. Want zie, zo dicht staan wij nog wel bij de natuur.
 
Daarnaast is er nog die tegenhanger van het “gegrond zijn” en dat is, de eigen ervaring van spiritualiteit. Ook dit is niet gewenst. Het innerlijk weten, dat wij een kracht in ons dragen welke het Aardse overstijgt moest eveneens, lange tijd geleden al, van de baan. Daarom vond men ‘hel en verdoemenis’ uit, want hoe kleiner de mens, hoe makker het schaap, liefst 13 in dozijn.
Imagine, zou John Lennon zingen. Imagine dat wij zouden blijven staan. In vertrouwen, op die onaantastbare hand die ons brengt naar de onaantastbaarheid in onszelf.
De onaantastbaarheid van het hart.
 
Een van de wijze meesters welke ons voorgingen sprak eens; “Ieder dient zijn eigen kruis te dragen”. Door de kerk werd dit al snel vertaald naar het lijden.
Maar heeft een kruis niet een middelpunt, net iets boven het midden? Thv daar waar het hart zetelt?
Misschien bedoelde hij wel, wie bereidt is het kruis op te nemen, is welwillend zijn eigen middelpunt te vinden en dan voorgoed zijn/haar eigen hart te leven.
 
🙏💚Catharina