de Stilte

Volgende week, 30 & 31 juli, staat er weer een tweedaagse Yin & Silence gepland. Waarbij er alle tijd en ruimte is om te kijken en schouwen. Te voelen en beleven. Te ontspannen en adem te halen. In stilte.

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Onze yydo-cursisten wordt altijd gevraagd om de 2e lesdag ons pand in stilte te beginnen. Dus geen hallo zeggen, ook al begroet de receptioniste je nog zo vriendelijk. Niet aan je mede-cursisten vragen hoe het gaat. Niet nog even snel overleggen wat een steen kost voordat de les begint. Stil binnenkomen en gaan zitten, meer niet. Maar meestal lukt dat niet. Soms proberen de cursisten hun gesprek te verbloemen door te fluisteren. Want dan ben je toch in ieder geval een beetje stil? Ik denk dat mijn vader zou zeggen: “Een beetje stil bestaat niet. Dat is hetzelfde als een beetje zwanger zijn. Dat kan ook niet” 😉
Soms zijn de cursisten er zich totaal niet van bewust dat ze stil dienen te zijn. Dan lijkt het alsof je in een drukke (pre-corona) kroeg zit.”ooooh, ik dacht dat ik pas stil moest zijn als de les weer begon”, hoor je regelmatig. 🤭
Wat kan stilte confronterend zijn.
Hoe geef je jezelf een houding als je graag iets wil zeggen. Of als je vindt dat je iets moet terugzeggen, omdat dat de sociale etiquette is. Wat doe je als in de stilte alle ruis verdwijnt, en je overrompeld wordt door je gevoel dat je al heel lang hebt weggeduwd. Of hou je liever de ruis in stand, zodat je gevoelens bedekt blijven.
Wat kan stilte een zegen zijn.
Wetende dat je niets hoeft te zeggen. Hooguit een blik, een knikje. Even geen rekening hoeven houden met sociale prietpraat, moeten bedenken wat je gaat zeggen. Geen prikkels, geen chaos. De stilte valt als een zachte deken over je heen. Ademhalen en zijn. Jezelf gronden via de yogamat, de vloer, het pand, de aarde. In geborgenheid en warmte de verbinding vinden met je hart, je lijf, je gevoel.
 
Wie weet tot volgende week donderdag. Dan begroeten we je met een glimlach in stilte.
Warme groet,
Jacqueline

Eb

Ik trek mij terug en wacht.
Dit is de tijd die niet verloren gaat:
iedere minuut zet zich in toekomst om.
Ik ben een oceaan van wachten,
waterdun omhuld door ’t ogenblik.
Zuigend eb van het gemoed,
dat de minuten trekt en dat de vloed
diep in zijn duisternis bereidt.
Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd?

M. Vasalis