Je lichaam als klankbord

Tijdens het schrijven van stukjes kom ik vaak op een zijspoor terecht. Dan ben ik bijvoorbeeld benieuwd naar de oorsprong van een woord. Vervolgens kom je uitdrukkingen, rituelen, verhalen tegen en word ik meegevoerd naar andere tijden, eeuwen, gebruiken. Van een prachtig sculptuur in New York, tot een 16e eeuwse kathedraal in Antwerpen. 

Zo was ik vanochtend gestart met de gedachte om een stukje te schrijven over de longen. Nou had ik dat 3 weken geleden ook al gedaan, maar ik wilde nu een andere insteek gebruiken. Er valt immers veel over te vertellen.

Het begin van het stukje zou zijn: waar staan de longen voor, energetisch gezien. En hoe vertaalt zich dat in je lichaam?

Wat beneemt mij de adem?
Wat wil en durf ik niet te accepteren?
Wat kan ik niet afstaan?
Waarmee wil ik niet in contact komen?
Wat maakt dat ik een conflict heb met het innemen van mijn plek vanuit zachtheid?
Wat doet de dood met mij?

Ik vind het fascinerend hoe dat wat je voelt en ervaart, wordt opgeslagen in je lichaam. Hoe hele biochemische processen iedere cel van je lichaam beïnvloeden omdat je boos bent, of blij. Hoe je zelf wel voor de gek kunt houden, maar je lichaam niet. 

Yin Yoga is een fijne manier om in die verborgen emoties te duiken, te voelen wat je lijf jouw vertelt, hoe je kunt klankborden met je eigen lichaam. In een klankbord worden de trillingen in een instrument versterkt, zoals een gitaar, piano of viool. Alle voorwerpen, mensen, planten, alles hebben hun eigen trilling. Emoties, gevoelens, gedachtes idem dito. Al die trillingen, zowel van buitenaf als binnenuit, resoneren in jouw lichaam. 

Als je een geluid aan al die trillingen zou koppelen, dan zou het een ware kakofonie worden. Gelukkig trillen we geluidsloos door het leven. Tenzij het lichaam besluit om je een signaal te geven. Zoals een piepende ademhaling, ratelende darmen, hese stembanden. Dan wordt het misschien tijd om even te gaan klankborden. 

Wil je weten wat jouw adem jou vertelt, dan ben je van harte welkom op donderdag 17 september om mee te doen met de themadag Longen. 

Als je tijd en zin hebt, kun je hieronder een stukje mee op de andere zijsporen waar ik terecht kwam. 

Fijn weekend!

Jacqueline

New York

Paige Bradley laat via haar sculpturen zien dat oude, vertrouwde muren doorbroken moeten worden om authentiek te kunnen leven. Vanaf de geboorte worden we in een hokje geplaatst. Wat gebeurt er als je uit dat hokje breekt, besta je dan nog?

Expansion, Paige Bradley, New York

Antwerpen

Een klankbordkanselhemel is een soort houten luifel (baldakijn) boven een preekstoel dat ervoor moet zorgen dat de stem van de predikant weerkaatst en zijn stemgeluid zo een groter oppervlak bereikt. Klankborden zijn niet zelden als centrale objecten in een kerk vaak aan bovenzijde versierd. Vanwege het vaak zware gewicht zijn ijzeren ophangstangen geen overbodige luxe. Deze worden meestal zo goed mogelijk buiten zicht gehouden.

Met de ontwikkeling van de elektroakoestiek de inbouw van microfoons en luidsprekers in de kerken verloren de klankborden hun functie. Moderne preekstoelen hebben geen klankborden meer. Niet alleen omdat ze geen functie meer hebben, maar ook omdat de vroege weerkaatsing van het klankbord de elektroakoestische microfoonoverdraging van de spreker kan storen.

bron: wikipedia

Onze-Lieve-Vrouwekathedraal Antwerpen

Deze eikenhouten preekstoel die in 1713 door Michiel van der Voort (1667-1737) voor de Sint-Bernardusabdij van Hemiksem werd vervaardigd, is rijker aan betekenis dan sommige preken. Al sinds 1804 staat hij in de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal.
De trapleuningen in de vorm van stammen, takken en twijgen, maar ook de bomen die het klankbord dragen dat de kuip overdekt, zien er heel realistisch uit. Net trouwens als de vogels, onder meer een papegaai, een reiger en een uiltje, en de andere dieren die een plaats in de weelderige flora hebben gekregen. De natuur was volgens Sint-Bernardus een belangrijke inspiratiebron voor de gelovige, en de preekstoel herinnert daaraan.
De voet waarop de kuip rust bestaat uit vier vrouwelijke figuren, die ieder een continent belichamen: Europa, Azië, Amerika en Afrika. Het woord Gods moest immers over de hele destijds bekende wereld worden verspreid. Op de barokke kuip zelf zijn in reliëf de gezichten van Christus, Maria en Sint-Bernardus afgebeeld.
De engeltjes aan de rand van het klankbord in rococostijl wekken de indruk dat bord mee omhoog te houden. In een stralenkrans aan de onderzijde van het bord spreidt de als witte duif aanwezige Heilige Geest zijn vleugels, terwijl helemaal bovenaan een grote engel de Blijde Boodschap uitbazuint.
Ondanks de mix van stijlen – naturalisme, barok, rococo – vormt deze preekstoel een onmiskenbaar geheel, dat tot de top van de Vlaamse beeldhouwkunst behoort.

bron: www.preekstoelen.com